PSP nr 1 im. Janusza Korczaka w Zdzieszowicach
I. Jak rozmawiać z dzieckiem o obecnej sytuacji
II. Bezpieczeństwo uczniów w związku z kształceniem na odległość
III. Porady dla ucznia- jak efektywnie uczyć się i rozwijać swoje zainteresowania
IV. Wskazówki dla rodzica
V. Jak motywować swoje dziecko do nauki
VI. Jak zorganizować warunki do nauki w domu
VII. Kształcenie i wspieranie uczniów z specjalnymi potrzebami edukacyjnymi
I
Jak rozmawiać z dzieckiem o obecnej sytuacji
Emocje mojego dziecka i ich „oswajanie”
Ze względu na niecodzienność sytuacji (pandemia) odczuwanie wzmożonego niepokoju, a nawet lęku jest jak najbardziej właściwym stanem naszego organizmu. Niepokojąca w tej sytuacji byłaby obojętność. Lęk jest naturalną emocją, która do pewnego poziomu nasilenia nam sprzyja i nas chroni oraz działa mobilizująco.
Powinniśmy powiedzieć dzieciom prawdę o obecnej rzeczywistości, ale w sposób, który możliwy jest do przyswojenia dla ich wieku np.: „ Teraz mamy szczególną sytuację, rozprzestrzenia się pewna choroba, dlatego trzeba myć ręce i bawić się w domu”. To powinien być spokojny komunikat wypowiedziany przyjaznym, prostym językiem, ale rzeczowym. Dzieci mają prawo wiedzieć, co się dzieje. Należy rozmawiać z dzieckiem o jego wrażeniach, spostrzeżeniach i przemyśleniach. W rozmowie przywołujmy sprawdzone informacje, a nie wysłane przez znajomego „ciekawostki”, czy też fakenewsy. Bądźmy w tych rozmowach spokojni, opanowani i rzeczowi. Tylko poprzez rozmowę „oswoimy” lęki naszego dziecka. Od słów „nie panikuj” jeszcze nikt nie przestał panikować ani się bać. Rozmawiajmy o tym, jak radzić sobie z lękiem – opowiedzmy dzieciom, co my robimy, żeby trudne myśli niepodzielnie nie zapanowały w naszej głowie (oglądanie komedii, czytanie książek, gry). Pytajmy, co im pomaga? Dzieci są w tym bardzo kreatywne i mogą nas zaskoczyć swoimi pomysłami, z których i my możemy korzystać. Szczerze rozmawiajmy o tym, że i my dorośli przeżywamy trudne emocje, ale znamy sposoby, aby sobie z nimi radzić! W tych rozmowach ważne jest zachęcanie do tropienia lęków niewypowiedzianych – czasem to, co dzieci mają w głowie, jest dużo straszniejsze od rzeczywistości! Kiedy taki lęk ujrzy światło dzienne, traci na swojej mocy no i można się nim zaopiekować.
Pamiętajmy, że dzieci nas obserwują i swoim zachowaniem modelujemy ich reakcje, możemy ich lęk nasilać albo zmniejszać. Dlatego bardzo ważne abyśmy jako rodzice również rozmawiali z naszymi bliskimi (małżonkiem, rodzeństwem, rodzicami, przyjaciółmi) o swoich stanach emocjonalnych wynikających z tej sytuacji. Pamiętajmy jednak, że nie obarczamy swoimi lękami dziecka- jemu mówimy o niezbędnych rzeczach.
Poczucie bezpieczeństwa
W prawidłowym rozwoju dziecka bardzo ważne jest zapewnienie poczucia bezpieczeństwa. Aktualna sytuacja w naturalny sposób to poczucie może obniżyć. Musimy więc je wzmocnić na przykład poprzez uświadamianie dziecku, że nie wiemy jak pandemia się rozwinie, ale możemy na nią wpływać np. poprzez stosowanie się do zaleceń, tym samym przejmujemy inicjatywę. Pokazujemy w ten sposób naszą sprawczość w tej sytuacji, a tym samym szansa na stabilizację poczucia bezpieczeństwa wzrasta.
Szukanie pozytywów
Starajmy się szukać pozytywów w każdej sytuacji, również tej, w której obecnie się znajdujemy.
Pomyślmy o niej inaczej, niż tylko o sytuacji zagrożenia życia i zdrowia. Możemy uznać, że ten czas to prezent dla nas samych, ale również dla naszej rodziny. To okazja na bycie razem, popracowanie nad relacjami z bliskimi, a może nawet poznanie siebie na nowo. To również bardzo dobra lekcja empatii, wrażliwości i właśnie odpowiedzialności za wspólnotę: rodzinną, klasową czy sąsiedzką. Nasze zachowania przekładają się bezpośrednio na rozprzestrzenianie wirusa, a więc na życie i zdrowie innych ludzi.
Kontakt z innymi
Nie traktujmy tego czasu jako zupełne wyłączenie z kontaktów społecznych, możemy bezpiecznie komunikować się z innymi dzięki nowoczesnej technologii. Rozmawiajmy przy pomocy komunikatorów, czy też zróbmy wideokonferencję rodzinną. Nasze dzieci podobnie jak i my, potrzebują rozmowy z koleżankami czy kolegami. Nowe technologie umożliwią im utrzymanie kontaktu z innymi dziećmi.
II
Bezpieczeństwo uczniów
w związku z kształceniem na odległość
Jakie zagrożenia wiążą się z pracą w internecie:
Zagrożenie | Na czym polega/czym grozi | Jak go unikać/jak pomóc |
Niechciane i nieodpowiednie dla dzieci treści | Dziecko korzystając z Internetu może napotkać treści prezentujące przemoc lub pornografię, może zostać poddane psychomanipulacji nawołującej do popełnienia przestępstw, hazardu, narkotyków lub samobójstwa. | Trzeba uczyć dzieci odpowiedzialności, unikania zagrożeń.Stosować zapory, blokady niepożądanych treści -stosując dostępne na rynku pakiety zabezpieczające np. cenzor, opiekun, strażnik ucznia lub inne mechanizmy wbudowane w aplikacje serwerowe, programy filtrujące. |
Nękanie w Internecie | Przemoc werbalna czyli wyzywanie, poniżanie, ośmieszanie, straszenie, szantaż.Zamieszczanie w Internecie kompromitujących materiałów także sfałszowanych. Ofiara ma trudną sytuację, gdyż usunięcie kompromitujących materiałów jest często niemożliwe, trudno także odnaleźć sprawcę bez pomocy odpowiednich służb, gdyż w Internecie istnieje wysoki poziom anonimowości. | Tego trudno uniknąć, może dotyczyć każdego – warto jednak rozmawiać z dzieckiem, aby unikało niewłaściwych środowisk rówieśniczych.Nie lekceważyć problemu, gdy dziecko go zgłasza, nie wystarczy dziecku powiedzieć, żeby się nie przejmowało.Być dla dziecka oparciem i podejmować kroki oczekiwane przez dziecko, gdyż konsekwencje są niejednokrotnie najgorsze z możliwych, czyli prowadzą nawet do samobójstwa. |
Kontakt z przestępcami | Uwiedzeniem dziecka przez osobę dorosłą.Zwabienie w celu kradzieży.Zwabienie w celu zgwałcenia.Porwanie.Zwabienie w celu pozbawienia życia.Nie zawieranie znajomości przez Internet.Uczenie dziecka, by nie ufało osobom próbującym się przypodobać przez Internet.Nie zamieszczanie swoich danych w Internecie.Nie prowadzenie aktywności dającej możliwość kontaktu z dzieckiem nieznajomych (portale społecznościowe, blogi). | |
Uzależnienie od Internetu | Nadużywanie Internetu ma bardzo negatywny wpływ na funkcjonowanie w sferze fizycznej, psychicznej, społecznej, rodzinnej. Dziecko uzależnione od Internetu spędza w sieci tak dużo czasu, że brakuje go na naukę, spotkania z przyjaciółmi, rodzicami, rodzeństwem. Doprowadza to do zaniku więzi rodzinnych, utratę przyjaciół, a może doprowadzić do fobii społecznej lub szkolnej, zaburzenia w normalnym funkcjonowaniu, utratę dotychczasowych zainteresowań, zaburzenia osobowości, zacieranie granic pomiędzy światem wirtualnym i realnym. | Kontrolować czas spędzany przy komputerze przez dziecko.Zachęcanie do innych form aktywności, rozwijania zainteresowań.Spędzanie czasu z dzieckiem.Poszukanie pomocy, jeśli problem zostanie rozpoznany. |
Zasady bezpiecznego korzystania z internetu:
- Nie ufaj osobom, które nawiązują z tobą kontakt.
- Nigdy nie umawiaj się z osobami poznanymi za pośrednictwem Internetu bez wiedzy rodziców.
- Nigdy nie używaj webkamery podczas rozmowy z osobą której nie znasz.
- Gdy coś cię przestraszy lub zaniepokoi, wyłącz monitor i powiedz o tym rodzicom.
- Mów swoim rodzicom o wszystkim, co sprawiło, ze czujesz się zakłopotany używając Internetu.
- Nie wysyłaj wiadomości osobom, których nie znasz.
- Nie wysyłaj przez Internet swoich zdjęć lub zdjęć rodziny bez zgody rodziców.
- Nie podawaj danych osobowych na stronach, których nie znasz..
- Nie klikaj w linki, których nie znasz.
- Nie otwieraj plików niewiadomego pochodzenia.
- Nie zezwalaj na zapamiętywanie twoich haseł komputerowi innemu niż twój prywatny.
- Używaj programów antywirusowych i antyspamowych.
- Używaj komunikatorów tylko do kontaktów ze znajomymi.
- Jeśli staniesz się ofiarą cyberprzemocy, zwróć się do rodziców.
- Korzystaj z komputera umiarkowanie, gdyż długotrwałe szkodzi zdrowiu i może być przyczyną wielu innych problemów.
III
Porady dla ucznia- jak efektywnie uczyć się i rozwijać swoje zainteresowania:
1. Samodzielnie lub z pomocą rodziców zorganizuj swoje miejsce i ustal czas pracy:
a. zapoznaj się z informacjami przesłanymi przez dyrektora szkoły/wychowawcę/nauczycieli poszczególnych przedmiotów na temat sposobów i narzędzi, które będą wykorzystywane do prowadzenia nauczania,
b. jeśli masz rodzeństwo w wieku szkolnym, a w domu nie ma odpowiedniego sprzętu dla każdego z Was, Twoi rodzice powinni skontaktować się z szkołą (Waszymi wychowawcami) oraz ustalić z nimi plan i sposób Waszej pracy,
c. pamiętaj, że w razie potrzeby możesz napisać sam lub z pomocą rodziców maila do nauczyciela z prośbą o przedłużenie terminu wykonania danego zadania/aktywności,
d. przyda Ci się komputer, tablet lub smartfon z kamerą internetową, słuchawkami i mikrofonem – sprawdź działanie tych urządzeń na przykładowym połączeniu ze swoimi rówieśnikami lub innymi osobami; przygotuj również swoje zeszyty i podręczniki, gdyby potrzebna była dodatkowa notatka poza materiałami elektronicznymi,
e. jeśli zajęcia są prowadzone on-line, czyli w czasie rzeczywistym, pamiętaj, aby kilka minut wcześniej zalogować się w odpowiednim miejscu.
2. Uczestnicz aktywnie w zdalnym nauczaniu. Początkowo taka forma nauki może budzić Twoją obawę, szybko jednak przekonasz się, że jest ona bardzo przystępna i atrakcyjna:
a. zapoznaj się ze wszystkimi materiałami przygotowanymi i przekazanymi Ci przez nauczyciela, a także z terminami wykonania zadań oraz sposobami przekazania rozwiązań,
b. sprawdź, w jaki sposób możesz zadawać nauczycielowi pytania lub uczestniczyć w dyskusji,
c. uważnie czytaj polecenia – jeśli masz wątpliwości, wykorzystaj dostępne formy komunikacji, by wyjaśnić je z nauczycielem,
d. odważnie udzielaj odpowiedzi i zadawaj pytania przez sieć, pamiętaj o zachowaniu odpowiedniej formy grzecznościowej przy ich formułowaniu,
e. staraj się maksymalnie wykorzystać czas nauki i nie przedłużaj niepotrzebnie czasu spędzonego przy komputerze.
3. W miarę możliwości systematycznie odrabiaj zadania domowe i wykonuj wymagane przez nauczyciela aktywności:
a. sprawdź termin wyznaczony przez nauczyciela na wykonanie zadania,
b. jeśli Twoje rozwiązanie wymaga przygotowania pliku, zapisz go w wymaganym formacie, sprawdź objętość pliku – jeśli jest on zbyt duży zastosuj metody kompresji poznane na lekcjach informatyki lub poproś o pomoc rodzica, nauczyciela, prześlij rozwiązanie w wyznaczonym terminie i upewnij się, czy plik dotarł do nauczyciela, Strona 15 z 52
c. wykonaj inne wymagane przez nauczyciela aktywności, przestrzegając ustalonych terminów, a w przypadku niemożności wykonania zadania poproś go o pomoc w rozwiązaniu napotkanego problemu.
4. Staraj się rozszerzać swoje wiadomości, wyszukując dodatkowe informacje w internecie na zadany temat. Pamiętaj, aby nie kopiować gotowych rozwiązań i tekstów. Przekazuj nauczycielowi tylko Twoje autorskie rozwiązania i materiały.
5. W zorganizowany sposób przechowuj pliki z rozwiązaniami zadań z poszczególnych przedmiotów. W przypadku trudności poproś o pomoc nauczyciela, rodziców lub kolegów.
6. Przestrzegaj zasad bezpieczeństwa w intrenecie i higieny pracy z komputerem/innymi urządzeniami. Informuj rodziców (opiekunów) o wszystkich sytuacjach, które wzbudziły Twój niepokój.
7. Pomagaj swoim kolegom jeśli mają trudności techniczne.
8. Jeżeli zdajesz w tym roku egzamin ósmoklasisty skorzystaj z materiałów publikowanych przez Centralną Komisję Egzaminacyjną, w tym z próbnych testów. Pomogą Ci one lepiej przygotować się do egzaminu.
IV
Wskazówki dla rodzica
1. W obecnej sytuacji nauka w domu jest koniecznością. Trzeba jednak pamiętać, że ten szczególny czas powinien być przeznaczony nie tylko na naukę, ale także na rozwijanie pasji
i zainteresowań dziecka oraz na odpoczynek i wzmacnianie relacji rodzinnych.
2. Zaplanuj czas dziecka i podziel go na np. cztery grupy:
a. edukacja – będą to np.: indywidualna praca ucznia z materiałami przekazanymi czy wskazanymi przez nauczyciela i według jego wskazówek, zajęcia prowadzone przez nauczyciela on-line (w czasie rzeczywistym) oraz inne formy nauki ucznia (w tym wykonywanie prac domowych, ćwiczeń, lektura),
b. sport – w obecnej sytuacji to przede wszystkim wszelkiego rodzaju aktywności ruchowe możliwe do wykonania w warunkach domowych, w tym proste rozgrzewki/rozciągania,
c. dom – to obowiązki domowe, w których wypełnianie dziecko powinno być zaangażowane (sprzątanie, pomoc przy posiłkach), obowiązki, czasem najbardziej żmudne mogą być atrakcyjne, bo jest to czas spędzony wspólnie z rodziną,
d. rozrywka – to każda forma zabawy i odpoczynku, która minimalizuje poczucie braku kontaktu z rówieśnikami, okazja do podzielenia się z dziećmi swoimi pasjami, wspólne gry planszowe.
3. Nauka w domu, w sposób bardziej samodzielny, staje się rzeczywistością. Zachęcaj swoje dziecko do samodzielnej pracy.
4. Pozostań w kontakcie z wychowawcą i nauczycielami. Udostępnij im swój aktualny numer telefonu, adres mailowy, korzystaj z dziennika elektronicznego, sprawdzaj stronę internetową szkoły.
5. Zgłaszaj szkole na bieżąco swoje spostrzeżenia i wnioski, w szczególności dotyczące przebiegu uczenia na odległość, np. trudności techniczne, zasoby i możliwości sprzętowe dostępne dla Twojego dziecka.
6. Pomóż dziecku, szczególnie w przypadku dzieci młodszych, zorganizować warunki do nauki w domu – kącik, pomieszczenie, dostęp do komputera, tablet itd.
7. Wspólnie z dzieckiem ustalcie godziny nauki, przeplatane odpoczynkiem (zabawa, sport, rozrywka) lub innymi aktywnościami, np. prace w domu na rzecz rodziny.
8. Zachęcaj dziecko do systematycznego uczenia się. Nagradzaj za pilność, systematyczność
i samodzielną naukę.
9. Pomóż dziecku w pobieraniu materiałów, zrozumieniu poleceń. Motywuj do samodzielnego rozwiązania zadań, doradź, w jaki sposób ma przechowywać pobrane materiały i swoje rozwiązania.
10. Jeżeli Twoje dziecko zdaje w tym roku egzamin ósmoklasisty zachęć do skorzystania z materiałów publikowanych przez CKE, w tym z próbnych testów.
11.Zwróć szczególną uwagę dziecka na bezpieczne korzystanie z internetu. Przydatne informacje dotyczące zasad bezpieczeństwa w sieci znajdziesz w dalszej części poradnika, jak również na stronie:
- https://ose.gov.pl/pakietyedukacyjne
12.Nadzoruj działania dziecka w sieci i rozmawiaj z nim o podejmowanych przez nie aktywnościach.
13.Sprawdź komunikaty publikowane na stronach Ministerstwa Edukacji Narodowej i Ministerstwa Cyfryzacji, dotyczące planowania i realizacji nauki zdalnej:
- https://www.gov.pl/web/edukacja/nauka-zdalna
- https://www.gov.pl/web/edukacja/lekcje-z-internetu
- https://www.gov.pl/web/cyfryzacja/nauczycielu-poprowadz-lekcje-online
V
Jak motywować swoje dziecko do nauki
Co możemy zrobić, żeby dzieciom „chciało się chcieć” uczyć?
- Zadbajmy o potrzeby dziecka.
Czasami to, co wydaje się nam brakiem motywacji do nauki, wynika z braku zaspokojenia potrzeb dziecka: m.in. potrzeby ruchu, odpoczynku czy potrzeby bezpieczeństwa. Na potrzebę bezpieczeństwa powinniśmy teraz zwrócić szczególną uwagę, zwłaszcza, że w ostatnim czasie i nasze (dorosłych) poczucie bezpieczeństwa mogło zostać naruszone. Dzieci obserwują nas i to, jak my radzimy sobie ze szczególną sytuacją, w jakiej się znaleźliśmy: zachowujmy spokój i bądźmy przykładem odpowiedzialnego zachowania. Rozmawiajmy o tym, że i my, dorośli, przeżywamy trudne emocje, ale znamy sposoby, żeby sobie z nimi radzić.
Obecny czas, który uczniowie spędzają w domach, powinien być przeznaczony nie tylko na naukę, ale i rozwijanie (może odkrywanie?) pasji dziecka i wzmacnianie relacji z bliskimi.
- Utrzymujmy jasny, stabilny harmonogram dnia (w miarę możliwości niezmienny).
Pomimo, że uczniowie (fizycznie) nie przychodzą do szkoły, warto utrzymywać harmonogram, który obowiązywał dzieci wcześniej. Dobra organizacja czasu nauki pomaga zmobilizować się do pracy. Ponadto utrzymanie codziennej rutyny wpływa pozytywnie na poczucie bezpieczeństwa dzieci. Nie rezygnujmy z naszych codziennych regularnych czynności i zwyczajów: nam, dorosłym również pomoże to w zachowaniu porządku i celów w życiu.
Pomagajmy dzieciom planować czas: w planie dnia uwzględnijmy czas na naukę (indywidualną pracę ucznia z materiałami wskazanymi przez nauczyciela, zajęcia na platformie e-learningowej, pracę domową, czytanie książek), aktywność fizyczną (np. ćwiczenia sugerowane przez nauczycieli wychowania fizycznego), obowiązki domowe oraz rozrywkę i odpoczynek.
- Zachęcajmy do systematycznej pracy.
Trudno jest w jeden wieczór odrobić lekcje z kilku dni, kiedy jednak naukę rozłoży się
w czasie, wówczas okazuje się, że opanowanie materiału nie jest tak trudne i czasochłonne, jak się obawialiśmy. Dzieci zachęcane do systematyczności (co wiąże się także z przestrzeganiem harmonogramu dnia) zauważą, że przyswajanie wiedzy stopniowo i małymi partiami jest bardziej efektywne i nie wymaga zbyt dużego wysiłku.
Umysł, który regularnie ćwiczy, łatwiej przyswaja informacje i zapamiętuje je.
A wprowadzenie dyscypliny w uczeniu się pomaga nam być systematycznym również w innych dziedzinach życia.
- Wzmacniajmy samodzielność dziecka.
Bardzo ważne jest, abyśmy nie wyręczali dzieci w odrabianiu lekcji. W sytuacji, kiedy prosi nas o pomoc, udzielmy wskazówek, wyjaśnijmy wątpliwości, ale nie podawajmy gotowych rozwiązań. Niech odrabianie lekcji zaczyna od najprostszych rzeczy, bo szybki sukces wzmoże motywację do rozwiązywania trudniejszych zadań.
Uczmy, że to dziecko jest odpowiedzialne za odrobienie prac domowych i swoją naukę. Samodzielne wykonanie pracy dostarczy dziecku satysfakcji i wzmocni jego wiarę we własne siły. O poczucie własnej sprawczości dzieci warto powalczyć (chociaż wymaga to często dużo cierpliwości i czasu) – postawa „mogę, jeśli chcę” pomaga w radzeniu sobie z nowymi zadaniami i w pokonywaniu codziennych trudności w przyszłości.
Chwalmy dziecko za wysiłek włożony w wykonanie zadania, nie tylko za efekty!
VI
Jak zorganizować warunki do nauki w domu
Jeżeli dziecko ma uczyć się w domu, ważne jest zadbanie o odpowiednie warunki, czas i miejsce do nauki.
Jak zorganizować dzieciom i młodzieży warunki do nauki w domu:
1. Wspierać młodzież w utrzymaniu „szkolnego” trybu dnia, czyli wstawania o tej samej porze i nauki w godzinach odbywania zajęć w szkole (wykonywania zalecanych zadań lub odbywania zajęć z nauczycielami online).
2. W miarę możliwości zapewnić miejsce do nauki sprzyjające skupieniu i efektywnej pracy. Należy postarać się, żeby dziecko odrabiało lekcje we własnym pokoju albo w takim pomieszczeniu, gdzie może być samo, żeby miało spokój i mogło się skupić. Miejsce pracy dziecka ma duże znaczenie, gdyż jest istotnym warunkiem efektywnej nauki. Warto zadbać o wygodną pozycję przy biurku, systematyczne wietrzenie pokoju oraz ograniczyć dostęp do takich „rozpraszaczy”, jak telewizor czy telefon
3. Zachęcać dzieci i młodzież do higienicznego trybu nauki (poranna higiena, śniadanie, krótkie przerwy w czasie nauki, najlepiej ruchowe).
4. Ograniczać czynniki zakłócające naukę, np. korzystanie przez młodzież z różnych form rozrywki w czasie przerw w nauce, nie obciążać młodzieży w czasie przeznaczonym na naukę innymi obowiązkami.
VII
Kształcenie i wspieranie uczniów z specjalnymi potrzebami edukacyjnymi
Dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym z niepełnosprawnością mogą mieć problem w zrozumieniu sytuacji panującej na świecie, związanej z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Dlatego też uczniowie ci są obejmowani zajęciami o charakterze specjalistycznym, terapeutycznym, rewalidacyjnym. Przerwa w realizacji tych zajęć mogłaby mieć negatywny wpływ na ich proces rewalidacji. W obecnej sytuacji koniczne jest wsparcie rodziców w codziennym funkcjonowaniu, szczególnie gdy dziecko przebywa w domu z powodu czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty. Rodzice uczniów uczęszczających do PSP nr 1 w Zdzieszowicach mają możliwość kontaktu z nauczycielami i terapeutami oraz mogą uzyskać poradę i wsparcie w trudnych dla siebie chwilach. Obowiązującą w naszej szkole formą wzajemnego kontaktu i współpracy jest umożliwienie komunikacji poprzez platformę do zdalnej nauki, e-dziennik, mail oraz telefonicznie. Każdy rodzic może wybrać formę, która będzie najkorzystniejsza dla obu stron. Najważniejsze informacje są również zamieszczane na stronie internetowej szkoły.
ZADANIA NAUCZYCIELI
Pracę uczniów koordynuje nauczyciel danego oddziału (wychowawca) zgodnie z ustalonym zakresem pracy uwzględniającym specyfikę kształcenia na odległość.
Nauczyciel powinien korzystać z dostępnych zasobów cyfrowych, w tym medialnych, umożliwiających i wspierających realizację programu nauczania.
Nauczyciel kontaktuje się z rodzicami w rozsądnych odstępach czasowych przedstawiając propozycje zadań/ćwiczeń do przeprowadzenia w domu. Powinny one zawierać jak największą liczbę czynności praktycznych oraz ograniczoną do minimum liczbę czynności opartych na wypełnianiu kart pracy. W takiej formie nauczania należy wziąć pod uwagę higienę pracy, ograniczoną dyspozycyjność rodziców i przede wszystkim naturalne potrzeby dziecka. Wspieranie rodziców w organizacji kształcenia i wsparcia uczniów możliwe jest przez:
1. przygotowywanie i przekazywanie rodzicom uczniów zadań z instrukcją wykonania oraz materiałów;
2. kontakt z uczniami, jeżeli jest to możliwe.
ZADANIA SPECJALISTÓW
1. pedagog szkolny i psycholog umożliwiają uczniom oraz rodzicom korzystanie z porady
i konsultacje telefonicznych (numery telefonów są widoczne na platformie MOODLE) oraz prowadzą psychoedukację rodziców oraz uczniów, jak również prowadzą działania profilaktyczne.
2. logopedzi, terapeuci pedagogiczni powinni przygotować i przekazać rodzicom ćwiczenia doskonalące i utrwalające nabyte umiejętności oraz dokładne instrukcje, jak te ćwiczenia wykonywać, by osiągnąć założony cel. Ważny jest dobór ćwiczeń dostosowanych do indywidualnych potrzeb dziecka i możliwych do wykonania przez osobę niebędącą specjalistą w danej dziedzinie. Warto jest nagrywać i przesyłać filmiki instruktażowe rodzicom.
RODZICE
Pobyt dziecka w domu może być wykorzystany na wspomaganie jego rozwoju, zgodnie ze wskazówkami nauczycieli. Ważne jest, aby dbać o zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa, m. in. przez układanie wspólnie z dzieckiem planu dnia, wyznaczenie czasu na naukę i terapię, w którym wykonuje zadania i ćwiczenia zalecane przez nauczycieli i terapeutów.
WARTO PAMIĘTAĆ, ŻE:
- pozytywny kontakt z dzieckiem jest podstawowym warunkiem efektywnej pracy,
- każde dziecko posiada swoiste uzdolnienia i ograniczenia, własne tempo i rytm rozwoju,
- wszystkie postępy dziecka powinny być wzmacniane pozytywnie.
W REALIZACJI ZADAŃ WE WSPÓŁPRACY Z NAUCZYCIELAMI
I SPECJALISTAMI RODZICE:
1. doskonalą takie umiejętności dziecka jak: rozbieranie się, ubieranie, mycie, jedzenie, wspólne przygotowywanie posiłków, segregowanie ubrań, pranie, wieszanie ubrań, składanie, prasowanie, sprzątanie pokoju;
2. dają dziecku możliwość decydowania o sobie – co chce zjeść, w co się ubrać, jaką książkę przeczytać, itp.;
3. czytają książki, wspólnie oglądają i omawiają filmy i programy edukacyjne polecane przez nauczycieli;
4. doskonalą mowę i komunikację z dzieckiem: omawiają wykonywane czynności, nazywają osoby i przedmioty, określają ich cechy, przeznaczenie, materiał, z którego są wykonane, klasyfikują, wzbogacają słownik czynny i bierny dziecka;
5. bawią się z dzieckiem w zabawy i gry rozwijające spostrzegawczość, sprawność motoryczną, koordynację ruchową, rozumienie zależności przyczynowo-skutkowych, utrwalające umiejętności czytania, pisania i liczenia – gry planszowe, zręcznościowe, logiczne, ruchowe z elementami współzawodnictwa, konstrukcyjne;
6. rozwijają indywidualne zainteresowania i talenty dziecka – plastyka, śpiew, taniec, teatr;
7. przesyłają nauczycielom prace plastyczne swoich dzieci, filmy z piosenkami przez nie śpiewanymi, wierszami;
8. piszą pamiętnik – zapisują wydarzenia danego dnia, ozdabiają go rysunkami, zdjęciami. Rozmawiają o tym, co się w danym dniu wydarzyło;
9. umożliwiają kontakty rówieśnicze: telefoniczne, z wykorzystaniem komunikatorów, poczty elektronicznej.
PRZYKŁADOWE METODY PRACY Z DZIEĆMI
1. Symulacje – metoda ta polega na naśladowaniu rzeczywistości.
2. Jest to zabawa „na niby”. Symulacje mogą obejmować umiejętności takie jak: rozmowa telefoniczna, zabawa w nadawanie paczki na poczcie, zabawy w sklep, lekarza itp. W symulacjach warto wykorzystać jak najwięcej rekwizytów, by zaznajomić dziecko z działaniem, obsługą czy przeznaczeniem poszczególnych przedmiotów. Należy również stymulować dziecko do prowadzenia dialogu, używania zwrotów grzecznościowych, do jasnego i zrozumiałego artykułowania swoich potrzeb i oczekiwań. Dzięki tej metodzie dzieci rozwijają swoją inwencję twórczą, umiejętności społeczne i poznawcze oraz kształtuje się ich system wartości.
3. Linia czasu – metoda ta pozwala przybliżyć dzieciom pojęcie czasu. Polega na przedstawieniu wydarzeń w porządku chronologicznym, najczęściej w wymiarze linearnym. Tę metodę można wykorzystać np. do przedstawienia planowania świąt, sposobów oświetlania dawniej i dziś.
4. Mapa mentalna (zwana też mapą pojęciową) – stosowana m.in. w celu usystematyzowania świeżo zdobytej wiedzy lub wizualizacji posiadanych wiadomości np. przy realizacji tematyki wiosna, nasze domy, nasze pożywienie.
5. Burza mózgów (tzw. fabryka pomysłów, giełda pomysłów) polega na podawaniu różnych skojarzeń, rozwiązań, które niesie wyobraźnia. Istota burzy mózgów jest brak oceniania, tzn. każdy pomysł jest dobry. Tę metodę można stosować jako rozgrzewkę umysłową dla ustalenia zakresu posiadanej wiedzy, dla utrwalenia wcześniej zdobytej wiedzy, dla znalezienia najlepszego rozwiązania jakiegoś problemu.
6. Drama polega na wczuwaniu się w role, improwizacji angażującej ruch i gest, mowę, myśli i uczucia. W dramie wykorzystuje się spontaniczność, chęć do aktywnego działania, naturalną potrzebę zabawy, bycia w roli różnych osób. Ta metoda ma wiele walorów, m.in.: pomaga w zrozumieniu motywacji różnych zachowań, przygotowuje do pełnienia różnych ról życiowych, pobudza ruchowo, pomaga odkryć siebie.
7. Zabawa – naturalny środkiem dziecięcej ekspresji. Rodzic pozostawia dziecku swobodny wybór zabaw i nie wykonuje za niego żadnych czynności, dzięki czemu dziecko ma możliwość ujawnienia i uzewnętrznienia swoich uczuć. Obserwując dziecko w czasie zabawy, można uświadomić sobie jego potrzeby, zainteresowania, źródła lęku i frustracji oraz sposoby radzenia sobie dziecka w danej sytuacji. Zabawa mobilizuje dziecko do podejmowania decyzji, wyborów, pokonywania napotkanych trudność, umożliwiając tym samym jego harmonijny rozwój.
8. Metody oparte na kontakcie z ciałem – doznania związane z odczuwaniem dotyku, ruchu są dziecku najlepiej znane, zapewniają poczucie bezpieczeństwa. Pozwalają na zdobywanie informacji o swoim ciele, wyodrębniają go z otoczenia, służą nawiązaniu kontaktu z terapeutą, a także ułatwiają rozwój poznawczy.
9. Muzykoterapia – oddziałuje na zmysły, wprawia w wibrację cały organizm, wyzwala radość, która jest nowym bodźcem do rozwoju, przenika bariery intelektualne, emocjonalne, charakterologiczne i motoryczne, uwrażliwia na odbiór bodźców z otoczenia, wpływa na rozwój świadomości własnego ciała, koncentrację uwagi, pamięć, wyobraźnię, pobudza ciało w zakresie ruchów dowolnych, kształtuje umiejętności współdziałania w grupie, daje możliwość odbioru miłych, przyjemnych doznań, może być źródłem odprężenia, pomaga nawiązać kontakt z drugim człowiekiem.
10.Choreoterapia – terapia poprzez swobodny, naturalny, niczym niewymuszony ruch i taniec. Jest doskonałą metodą usuwania kompleksów, podwyższania samooceny, własnej wartości, nabierania pewności siebie i pokonywania bariery nieśmiałości.
11.Metoda małych form scenicznych – inscenizacje, które spełniają ogromną rolę terapeutyczną i pozwalają na zaspokajanie potrzeb, przeżyć i twórczej aktywności każdego dziecka. Istotą tej metody jest usprawnianie dziecka we wszystkich zaburzonych sferach: poznawczej emocjonalnej i społecznej.
12.Biblioterapia – to zamierzone oddziaływanie poprzez czytanie, słuchanie lub oglądanie odpowiednio dobranych książek, fragmentów utworów, oglądanie i słuchanie adaptacji utworów literackich. Terapia ma na celu kształtowanie właściwych postaw, pracy nad sobą, samoakceptacji, przyczynia się do uświadomienia dziecku trudnych sytuacji i uczy reakcji na nie, daje szansę nabrania wiary w siebie, wpływa pozytywnie na emocjonalne stany. Rozwija osobowość poprzez prezentowanie literackich wzorców osobowych godnych naśladowania. Wzbogaca wiedzę, język, wyobraźnię, zdolność rozumienia pojęć moralnych i rozwój uczuć.
13.Ćwiczenia grafomotoryczne polegające na rysowaniu – usprawniają one czynności ruchowe rąk i rozwijają współdziałanie oka i ręki. Korygują nieprawidłowe, a utrwalają właściwe nawyki ruchowe konieczne podczas pisania. Poprzez zabawy grafomotoryczne pobudzamy rozwój ruchowy dziecka, szczególnie zaś sprawność motoryczną rąk.
Opracowała:
mgr Natalia Mateja-Suchan